Athos – 1

9 februari 2020 0 Door Harmen Strikwerda

Athos, path-clearing, van 17 tot en met 23 mei.

Het lijkt ver weg, maar het duurt allemaal niet meer zo lang. Het heeft ook te maken met ouder worden. Alles lijkt steeds sneller te gaan. En ja, ik ga begin april nog een midweekje met M naar Vlieland, dus dat is eerder dan Athos. Alhoewel M al één dag van het midweekje heeft afgesnoept voor een -voor haar- belangrijke vergadering. Daartegenover staat dan dat we de maandag de eerste boot nemen in plaats van de middagboot. Dus, eerst Vlieland, dan Athos. Oh ja, we brengen rond pasen de vouwwagen nog naar de camping voor het seizoen, dus we hebben ook nog wat weekenden vóór Athos.

Maar toch. Athos. Ik denk er al over na. Niet in spirituele zin. Dat niet. Nog niet. Maar in praktische zin. Rugzak(ken), en/of koffer, laat ik dan de koffer met wat kleren en scheerspullen in het hotel, welke kleren, hoeveel, ik wil licht reizen. Bus. Moet ik eerst van het vliegveld naar het centrum van Thessaloniki, en dan met de bus weer terug, bijna langs het vliegveld richting Chalkidiki? Of neem ik toch maar een taxi, in Griekenland nog wel te betalen? Toch wel rare dingen om nu al over na te denken, begin februari, terwijl ik pas op 16 mei vlieg. 3 maanden.

De vlucht is wel geboekt, dat leek me het eerst nodig.

Wat houdt dat path-clearing in? Pastoor L. dacht dat het een diepere spirituele handeling was. Nee hoor, het is gewoon met de zaag en de takkenschaar een voetpad aflopen en al het overhangende takkenspul en de in de weg staande struiken wegsnijden, knippen, zagen et cetera. Meer is het niet.

Maar toch. Is het niet meer? Ik ga niet alleen voor het domme pad-onderhoud. Nee, er is meer. Vadertje B. uit Oostende gaf het afgelopen week eigenlijk op eenvoudige, maar meest doeltreffende manier weer: “IK LEES MET VREUGDE dat je zorgt voor het onderhoud van de tuin van de moeder Gods”.

Het onderhoud van de tuin van de moeder Gods. Wow, ja, dat is het! Athos, de heilige berg, de tuin van de moeder Gods. Waar al meer dan 1000 jaar monniken leven, werken en -vooral- bidden. Waar ook voetpaden zijn die ongeveer net zo oud zijn. En dag MAG ik mee helpen onderhouden!

Wat een eer!